Dah dua minggu aku berpisah ngan kawan-kawan serumah aku. Macam-macam benda lah yang kitorang buat bersama. Sampai kadang-kadang aku rasa macam ada sesuatu yang tak lengkap dalam hidup sehari-hari.
Ceh. Nak buat ayat touching pulak kat sini. Jujur ke tak aku nih? Tapi betul lah. Tempat jatuh lagi dikenang ni kan tempat bangun. Mungkin sekarang nih masing-masing sibuk dengan praktikal mereka.
Antara benda-benda yang aku rindu : -
Rindu Nak Makan Dekat D'Irfan.
Ni port makan malam aku setiap hari. Tapi tak setiap hari jugak la. Bagi aku setakat aku kat perlis nih, ni la tempat makan yang menepati cita rasa aku. Setakat ni la. Tak tau la kalau selera aku berubah. Tapi tom yam kat D'Irfan ni memang tak de sape yang boleh lawan. Memang moncongkam.
Rindu Nak Pergi Denai Kat Pengkalan Asam.
Salah satu aktiviti aku waktu petang adalah jog. Port yang paling best bagi aku adalah kat denai. Memang strategik. Aman. Penuh kehijaun. Walaupun trek dia macam kurang elok sikit tapi aku masih boleh bertimbang rasa nak jog kat situ. Lagipun kat situ ada outdoor gym. Dan boleh cucui mata kat situ sebab situ adalah antara tempat tumpuan ramai. Ceh.
Tak De Orang Nak Kejutkan Aku Bangun.
Bila aku tidur ada sorang kawan aku nih akan kejut aku bangun. Biase je? Memang la bunyi macam biase. Tapi cara dia kejut aku tu yang buat aku dah terbiasa untuk dikejutkan macam tu. Macam trademark lah. Dia kalau kejut aku mest macam ni " Huuussiiieeennnn.....". Ala, macam cite hantu kat Limah tu. Babak Abu Hurairah ngan Usop kat rumah Husien.
Tak Dapat Naik Tangga Macam Selalu.
Kebiasaan aku setiap hari naik turun tangga empat tingkat. Itu lah rutin harian aku. Tapi sekarang tak lagi. Hari-hari kena naik lif. Jadi aku rasa somethign missing there happens. Janggal pun ada. Tapi kira ok lah. Tak de lah penat hari-hari. Tapi aku masih rindu. Rindu tentang tangga. Heh. Mengarut..
Kalau nak diikutkan banyak lagi. Tapi tu je antara yang aku ingat. Apa-apa pun hidup perlu diteruskan. Aku jadikan tu sebagai sesuatu yang best untuk aku ingat. Itu je. Erm...
yang mengarut,




0 comments:
Post a Comment